YÜZSÜZ KOMŞU

EV SAHİBİ -Huuu! Komşuuu!
KİRACI -Buyur komşu,bir isteğin mi var?
EV SAHİBİ -Ne isteğim olsun.Evde ekmek kalmamış da sizde var mı, diyecektim.
KİRACI -Bir bakayım vardır belki.
EV SAHİBİ -Peki peynir var mı?Bizim evde kalmamış da…
KİRACI -Tamam,bir bakayım vardır belki.
EV SAHİBİ –(Kendi kendine)Allah ,Allah! Bu da evinde ne var ne yok, hiç bilmiyor.
KİRACI -Al varmış.
EV SAHİBİ -İlahi komşu!”Bir bakayım vardır belki,” deyip duruyorsun.İnsan evinde ne var ne yok bilmez mi? Bak ben evimde ne var ne yok,biliyorum.
KİRACI -Bilir bilir de…
EV SAHİBİ -Eeee!
KİRACI -Eeeesi yok.
EV SAHİBİ- Komşu,bir şey daha diyeceğim.
KİRACI –Buyur, söyle.
EV SAHİBİ -Sizin evde sabun var mı?Bizim evde kalmamış da…
KİRACI -Bak komşu!Şu eksiklerini bir liste yap da öyle ver bari. Her defasında beni uğraştırma.
EV SAHİBİ -Ayyy, komşum kusura bakma.Liste yapmak hiç aklıma gelmemişti.İyi ki hatırlattın.”Akıl akıldan üstündür,” diye boşuna söylememişler.Bundan böyle elimde listesiyle çalarım kapını.Sen hiç merak etme.
KİRACI -(Kendi kendine)Yüzsüzlüğün de bu kadarı olmaz doğrusu.
EV SAHİBİ -Efendim, komşum! Bir şey mi dedin?
KİRACI -Yok, yok bir şey demedim.Başka eksiğin varsa sen onu söyle.
EV SAHİBİ -Şimdilik bu kadar.Çok sağ olasın komşum.İyi ki benim evimi kiraladın.Bak hem ev sahibin hem de komşun oldum.Çok memnun kalacaksın çook!
KİRACI -Hııı!Doğru,doğru… İyi ki senin evini kiralamışım.Böyle komşu dostlar başına. Bir de benim senden bir isteğim var ama.
EV SAHİBİ -Komşuluk öldü mü? Söyle bakayım ne istiyorsun?
KİRACI -Bugün baklava açacağım da.Oklavam kırıldı.Senden oklavanı isteyecektim.
EV SAHİBİ -Olur mu komşu?İnsan kırılan oklavasının yerine yenisini almaz mı?
KİRACI -Haklısın tabii.Kırılan oklavamın yerine daha sağlam bir oklava almalıydım.
EV SAHİBİ -Bak ne diyeceğim:İstersen para ver, ben sana bir oklava alayım.Bugün pazara çıkacağım da.
KİRACI -Boş ver, bugün de baklava açmayıveririm.Sen de istersen pazara çıkıp yorulma. Sebze ve meyve eksiğin varsa söyle onu da tamamlayayım.
EV SAHİBİ -Ayyy, komşuuum! Sen ne iyisin.Hiç aklıma gelmemişti.
KİRACI –Valla komşu, bir an unuttum. Benim evde de kalmamıştı.Sen en iyisi pazara çık,bana da şöyle sağlam bir oklava alıver.
EV SAHİBİ -Akşama bize de getirisin herhâlde birkaç dilim, değil mi?
KİRACI -Valla getiririm getiririm de baklava mı olur getirdiğim yoksa oklava mı,bilmiyorum. Bu nasıl komşuluk yahu?Şuraya taşınalı henüz bir hafta oldu,evimde bir şeycikler kalmadı.Sen komşu değil de bir bela mısın başıma?
EV SAHİBİ -Ne belası? Ben senin ev sahibinim, unuttun mu?Çok ayıp ama…
KİRACI -Hasbinallah! Çekil git karşımdan!Şimdi elimden bir kaza çıkacak.Senin komşuluğunu da ev sahipliğini de istemiyorum.
EV SAHİBİ – Ayyy,ne kadar ayıp! Atalarımızın kemikleri sızlayacak şimdi.Hani komşu komşunun külüne muhtaçtı?
KİRACI -Senin gibi bir komşu tanımış olsalardı herhâlde böyle bir söz söylemezlerdi. Sen benim evimi market mi sandın?Şimdi çabuk buradan uzaklaş ve de sakın bir daha kapımı çalma!
EV SAHİBİ –Aaaa! Delinin zoruna bak!Sen de yarından sonra kendine yeni bir ev ara o zaman! Tamam mı?
KİRACI -Yüzsüz şey! Senin evinde oturacağıma, çadırda yaşarım daha iyi be!Komşu komşuya muhtaç olur da bu kadar mı olur? Pes doğrusu.Haksız mıyım ama?

Ülkü DUYSAK

http://www.kalem.biz