PİKNİĞE GİDEN KAPLUMBAĞALAR

Kaplumbağalar ailece pikniğe gitneye karar vermişler. Hadi bakalım demiş en yaşlı olanları. “Toplanın, yola çıkalım.” Yqaklaşık bir hafta boyunca yavaş yavaş toparlanmışlar. “Herşeyi aldınız mı?” “Evet, aldık.” “Yürüyün o zaman anca gideriz.” Yaklaşık 5 günlük bir yolculuktan sonra serin bir dere kıyısı bulmuşlar. Dedeleri; “Tamam. Burası iyi hem acıktık. Hemen kurun sofraları. Yiyelim. Ben çok acıktım.”demiş. Hepsi çok aç olduklarından hemen sermişler örtüyü. Ama o da ne? Çatallar evde unutulmuş. Bunca zahmetten sonra elle yemek var, bi koşu gidip alıp gelmek var. Dedeleri;”Elle yemek olmaz şimdi, en gencimiz bi koşu alsın gelsin.” Demiş. Genç olan bunca yorgunluktan sonra birde bu külfete pek sevinmemiş tabi. “Tamam giderim ama ben gelene kadar kimse başlamazsa.” Dede düşünmüş çocuk haklı. “Tamam” demiş. “Söz bekleyeceğiz.” Genç bi çırpıda gözden kaybolmuş. Gidiş o gidiş. Günler haftalar geçmiş. Hepsi açlıktan ölmek üzereykene dedeleri dayanamamış. “Artık bu haytayı daha fazla bekleyemeyeceğim. Buyrun elle bile olsa başlayın” demiş. Herkes tam başlamışki öalıların arkasından en genç olan kafasını uzatmış. “Bakın beni beklemeyeceğinizi biliyordum. Başladınız işte. Bu yüzden hiç gitmedim.”