Uzun yıllar oldu seninle tanışalı..beraber yedik içtik, kıskanmadan, kaçırmadan saklamadan..Kız kavgaları ettik, destek olduk, fal baktık, kıkırdaştık otobüslerde, oynadık, eğlendik, ağladık fenalarda. Uzun yıllar dost olduk, kardeş olduk birbirimize..Yaşımız daka sekizlerdeyken başlayan kan kardeşliğimiz dostluğumuz gibi bizden bir parça oldu..

Sonra sen tayin oldun Baban gibi başka şehre, başka dostlara....dostluğumuz mazide kaldı sanki..Kırgın değilim, eskisi gibi görüşmek mümkün değil biliyorum. Anlıyorum hergün saatlerce internette veya telefonda buluşmak mümkün değil...biliyorum pek çok arkadaş edindin kısa sürede...çevren dost doldu beni de unutmadın....hissediyorum.

Bende unutmadım, ben yeni arkadaş edinmedim..çevrem değişmedi, göç etmedim başka şehre..benim hayatımda değişen tek sensin..senin gibi dünyamı değiştirmedim...

Bu yüzden gidişin bende boşluk yarattı...bu yüzden mahzunum.Bu nedenle seni çok özlüyorum...Kankaydık biz hatırlasana...Herkesin kankası dururken benim kankam gitti diye üzgünüm...ben de sende unutmayacağız ...

Ama seni hep arayacağım..yerinde sağ ol, iyi ol...aklına gelince ara...gelmezsem arama...o zaman demek ki hayatında yeterince izim kalmadı demektir...arasanda çok geç oldu demektir...

Sevgilerle... dostun..

Hepimizin baş dostu, can dostu Atatürk'ümüze!

Ata'm!

Gözlerini yumuşunun üzerinden 72 yıl geçti. Ben yoktum o zamanlar. Çoğumuz yoktu. Sen ve arkadaşların vardı, birde dedelerimiz. Neler yapabildiğinizi kitaplardan filmlerden okuyoruz. Ama gel gör ki seni anlatan filmlerde sandalyeler bomboş. Ya herkes seni damarlarına kadar öğrendi, ya başka şeyler daha çok ilgilerini çekiyor? Ne dersin? Bence seni unutanlar var. Hayatı mirasyedi gibi görenler var. Geleceği onlara miras bıraktığını unutanlar var.

Ben unutmadım. Unutmayacağım. Tek kişi kalsam da. Merak etme. ne seni ne arkadaşlarını, ne diğer atalarımı.

Ellerinden öperim.