Bir zaman durdu konuşmadan
Donuk, soluk, kararsız, telaşsız
Oynamadı parmağı bile, baktı..bakamadan
Sözsüz, hissiz, çaresiz, anlamsız

Dudakları titredi önce sonra elleri
Sıralandı yaşlar gözüne hemen peşinden
Çöktü..yere değdi küçük dizleri
İlk damla düştü yere çok gecikmeden

Hıçkırıklar takip etti göz yaşlarını
Uzandı elleri yerde yatan dostuna
Kızardı gözleri, sildi yanaklarını
Tek tek sevdi parçalarını..gelemedi kendine

Kırılan bisikleti değil ta kendisiydi
Eğlencesi, ilacı, çaresiydi zamanın
Sırdaşı, dostu, sevdası, yüreğiydi
Suratında iziydi kırık parçalar ilk hayat tokadının

Birleştirmek ne mümkün kırılan parçaları
Çaresizlik ne zor? zaman ne acımasız ?kurur mu göz yaşları?
Çocukluk tesellisi yatıyorken yerlerde...
Hiçbir şey söylemeden veda edip ayrıldı.


nryy