Anneniz sizi bizi herkesi, anneleri, babaları yetiştirip bugünlere getiren insanlar...Eli öpülesi yüce varlıklar...
Dar zamanımızda, daha akılımız ermezken, şıkıştığımızda, bir omuza ihtiyaç duyduğumuzda yanıbaşımızda olan güzel insanlar...
Onlar yemeyip yedirenler, üşüyüp ısıtanlar, parasız kalıp bize yokluk çektirmeyenler...
Bizle ders çalışıp, bizimle gülen, bizimle ağlayanlar...
Sokaklarda bizimle düşen, dizi kanayan insanlar...
Zaman geçti büyüdük, hayatın koşturmacasına atladık balıklama, onları hep orada var kabul ettik...
Gitmedik, aramadık, ihmal ettik...
Onlar hep orada kalacaklar sandık...
Bir gün doktor arayana kadar...
Sonra büyüdük, annesiz kalmayı, anneler günsüz kalmayı tattık...
Onları son kez bile göremeden hatıralarımıza gömdük...
Siz gelin hata yapmayın...
Onları hala, henüz, şu an, derhal ziyaret edin...gidemiyorsanız alo deyin...
Onlar hala yaşıyorken....gönüllerini hoş tutun...


Annelerimiz...güzel insanlar...hayata kaptırıp kendimizi, sokakları doldurduğumuz için kalbimize, saatimize, farkedemediğimiz için sizi...affedin bizi...

Bu satırları annesini ihmal eden herkes adına yazıyorum....
kabul edin...Az sonra görüşürüz...